Κριτικές - ​Recensioni​

 

O αγαπημένος φίλος μου Γιάννης Παπαδάκης έγραψε για μένα το 2018

 

Παρακολουθώντας την καλλιτεχνική διαδρομή της Marta διαπιστώνει κανείς μια πορεία από την αγχώδη ζωγραφική αναζήτηση μέσα από τον εσωτερικό της κόσμο και της κοινωνικής της ανησυχίας. Έργα κυρίως προσώπων και εκφράσεων με άρτια εικονιστική υλοποίηση. Είναι αρκετό για να είναι τέχνη; Η αρτιότητα όχι, από μόνη της δεν αρκεί και ίσως αποπροσανατολίζει από την τέχνη. Όταν όμως κατορθώνει και εκφράζει τα σώψυχα, στα Spazi della Mente( Χώροι του Νου) τότε ναι είναι τέχνη.
Υλοποιεί το ανέκφραστο και συνάμα εκφράζει την ανησυχία ενός ανθρώπου για ότι συμβαίνει γύρω του και μέσα του.
Διαπιστώνει ότι χρειάζεται και άλλα για να εκφράσει την αγωνία της. Έτσι έρχεται η ζεύξη των έργων της με τους αναγεννησιακούς και την Μυθολογία, την φύτρα του μεταφυσικού και του υπερβατικού. Η Μήδεια της έργο έντονα πλαστικό μα και άγριο όπως απαιτεί ο Μύθος. Τραγικό έργο, άγριας ομορφιάς.
Συγχρόνως, το πηγάδι της ελπίδας όπως το αντιλαμβάνεται η άγνοιά μου, με το στεφάνι των βότσαλων. Φαντασιακή αίσθηση όποιου έκαστος κατά διάνοια έχει.
Η πορεία συνεχίζεται με έργα έντονης πλαστικότητας και χρήση χρωμάτων μουσική. Πίνακες έντονα μεταφυσικής χροιάς, αυθόρμητων συμβολισμών που και υποβάλουν και απογειώνουν.
Εδώ το σουρεαλιστικό και το μεταφυσικό συμπίπτουν. Μα ίσως αυτό να συμβαίνει πάντα. Σπάνια όμως εκφράζεται με τρόπο που είναι τόσο μοντέρνος.
Έχει και μια ομορφιά που με πρώτη ματιά παγιδεύει και όσο συνεχίζει κανείς  να παρατηρεί οδηγεί σε δρόμους, σκέψεις, προβληματισμούς που εκούσια ή ακούσια η δημιουργός μας κάνει να ιχνηλατούμε.
Φαντασιώνεται κανείς για κάτι που ενδέχεται να υπάρχει[;]. Μα και αν δεν υπάρχει η τέχνη της Marta, γεμάτη αγωνία, ανησυχία, ποίηση. Μια ποίηση εικαστικής, ελεύθερης χωρίς περιορισμούς φαντασίας, που συγχρόνως, κι ας δείχνει οξύμωρο, δεν αφήνει χωρίς έλεγχο τον Πήγασο της ζωγραφικής της.
Πορεία που συνεχίζεται μέσα στους χώρους του νου, ανάμεσα σε λαβύρινθους και ελπίδες.
Φάροι και κτίσματα μορφής φάρου, ερευνητικά[αν στέκει να το πει κανείς] και ανήσυχα που σπρώχνουν την σκέψη να φαντάζεται μια σύγχρονη Βαβέλ.
Φάροι παντεπόπτες ερευνητές φανερώνουν δρόμους ανεξερεύνητους κρυμμένους στα βάθη του νου.
Οδηγούν που;
Θέλουν να οδηγήσουν;
Μάλλον οδηγούν στο ‘’ένδον σκάπτε’’.
Και αδύνατο να αγνοηθούν τα κομψά πουλιά που για εμένα ταξιδεύουν, ψάχνουν για το επέκεινα φεύγουν από την Λογική.
Την πορεία των πουλιών συναγωνίζεται χαρταετός υψιπετής, δραπέτης από τα δωμάτια του νου σε πορεία ελπίδας; Μέλλοντος;
Άλλωστε δεν είναι λογική ούτε επιστήμη τα πονήματα της Marta. Τέχνη είναι.
Έργα τέχνης που όσο δουλεύονται στον χρόνο, αποκτούν χρώματα και συνδυασμούς χρωμάτων και μια γεωμετρία σχημάτων που μπορεί να έχουν ασυνείδητη αφετηρία το αρχιτεκτονικό της παρελθόν, μα σε μένα φέρνει στο νου [απόψεις] De Chirico και Magritte. Και δεν αναφέρομαι σε σύγκριση καλλιτεχνικών μεγεθών αλλά στο ότι άνθρωποι καλλιτέχνες ταλαντούχοι διδάσκονται και αφομοιώνουν την διδασκαλία και τα έργα δασκάλων σημαντικών.
Η τέχνη της Marta αιφνιδιάζει, άμα και τέρπει. Δεν είναι αισθητισμός, εκφράζει τον εσωτερικό της κόσμο με τα εργαλεία της ζωγραφικής.
Προχωράει η Τέχνη.
Προχώρα Marta [περιμένουμε νεώτερα].

 

Όλα τα παραπάνω είναι προσωπικές απόψεις. De profundis, μη καλλιτεχνικά τεκμηριωμένες. Δεν έχω άλλωστε την αντίστοιχη υποδομή. Αυτό όμως δεν εμποδίζει να εκφράσω τι νοιώθω και τι εισπράττω από τα έργα της αγαπημένης μου φίλης.

 

 

 

 

 

Nikolena Kalaitzaki, Art Critic, writes about Marta Biagini’s Esposition "Spaces of the Mind" in Art Chili Gallery- Athens-2018

 

 

“Places full of colors, drawn from the caress of imagination and from the memory of realism, form the pictorial world of Marta Biagini. As its title indicates, "Spaces of the Mind" is an exhibition that firstly brings me back to the sensation of a poetic fragility that is not expressed through words but with the brush, the techniques and the means of painting.

 

Marta is an architect and has been painting since she was a child; with her works she is able to combine her two great passions: architecture, with its definite rules, and artistic liberty. In a friendly, metaphysical and surrealistically proposed hug, Spaces of the Mind in a continuous movement, with constructions as a reference point, opens the doors to a dizzying thought towards infinite travels.

 

Inside these architectural constructions, a seductive yeast is concealed.

You would say that they bring to mind shelters that drive you to wander inside, outside and around. To walk on their rhythmic tiles. To cross through stairs the open passages of those constructions. To look for what is hiding behind their smaller or bigger symbols. There is stone somewhere, and odd flowers. And there are also sunshine and blue sea at sunset. 

 

It is true that symbolic elements dominate most of Marta Biagini’s works, even in architectural elements. They sometimes refer to hellenic compositions, islands or ancient palaces. Other times they refer to aristocratic high cylindrical towers, belonging to another era, to urban quarters or cone-shaped fortifications. Elements of nature accompany them. Skies, trees, birds.
In all this the human figure is absent.

 

Human figures are to be found in the second section of the works shown in the exhibition. Portraits placed in architectural environments, in some cases they are well defined (rooms, places) and in other cases they are placed against an abstract background that is formed by geometric elements.

 

The faces are represented with a personal figurative interpretation that alters their realism. The main characteristics of all figures are their expression and their glance. With humid eyes and a grave expression, they look at the spectator or somewhere else. Somewhere above. Silent, immersed in themselves, they give the impression of wandering or wanting to escape their present, to go to the world of their dreams.”

Επ'ευχαιρια της Εκθεσή μου "Χώροι του Νου"στην Αrt Chili Gallery"Αθήνα 2018

                                                                                                                                               

Η ιστορικός Τέχνης, Νικολένα Κλαϊτζάκη, σημειώνει για το έργο μου στην Εκθεση "Χώροι του Νου" στην Art Chili Gallery- Αθηνα  2018

 

 

" Όλο χρώμα τόποι, βγαλμένοι απο της φαντασίας το χάδι και του ρεαλισμού τη μνήμη,συνθέτουν τον ζωγραφικό κόσμο της Marta Biagini. Υπό τον τίτλο "Χώροι του Νου",η έκθεση,μου φέρνει πρωτίστως στο νου,την αίσθηση μιας ποιητηκής ευσθραστότητας που εκφράζεται οχι με λεξεις, αλλά με πινέλο και τεχνικές και υλικά ζωγραφικής.

 

Η Μάρτα, αρχιτέκτονας επί χρόνια, ζωγράφος από παιδί, πετυχαίνει στα έργα της να ενώσει αρμονικά τις δύο μεγάλες της αγάπες. Την Αρχιτεκτονική με τους αυστηρούς της κανόνες, με την ελευθερία της καλλιτεχνικής πράξης. Σε ένα αγκάλιασμα ζεστό,μεταφυσικό, σουρεαλιστικά δοσμένο, κι ολο κίνηση χώροι του νου,με τα οικοδομήματα - σημεια αναφορας, ανοίγουν τις πόρτες τους για στροβιλισμούς της σκέψης σε απέραντα ταξίδια.

 

Κρύβεται μέσα στα αρχιτεκτονικά αυτά οικοδομήματα, μια πλανεύτρα μαγιά. Θα έλεγε κανείς πως θυμίζουν κρυσφύγετα που σε προκαλούν να τα επισκεφθείς και να περιπλανηθείς εντός, εκτός κι ολγύρά τους. Να περπατήσεις επάνω στα ρυθμικά πλακάκια τους. Να διασχείσεις μέσα απο σκάλες τα ανοιχτά περάσματά τους. Να ψάξεις να βρεις τι κρύβεται πίσω από τους μικρούς και μεγάλους συμβολισμούς τους . Κάπου υπάρχει πέτρα και ιδιότροπα λουλούδια. Και υπάρχει και ήλιος και γαλάζια θάλασσα στο δείλι.

 

Ειναι αλήθεια, το στοιχείο του συμβολισμού, βρίθει στο σύνολο των έργων της Biagini, ενώ και τα ίδια αρχιτεχτόνήματα ενέχουν συμβολισμό. Άλλοτε παραπέμπουν σε ελλαδικά,νησιώτικα συμπλεγμάτα ή αρχαία ανάκτορα. Αλλοτε σε ψηλούς, κυλινδρικούς πύργους αρχοντικούς, μιας αλλοτινής εποχής. Σε γειτονιές ή κωνικά οχυρά. Στοιχεία της φύσης τα συντροφεύουν. Ουρανοί, δέντρα, πουλιά.

Και σε όλα αυτά, ο άνθρωπος ειναι απών.

 

Ανθρώπινες φιγούρες βρίσκουμε σε μια δεύτερη ενότητα έργων της που παρουσιάζονται στην έκθεση. Πρόκειται για προσωπογραφίες τοποθημένες σε αρχιτεκτονικά περιβάλλοντα, αλλού περισσότερο προσδιορισμένα(δωμάτια, χώροι) και άλλοτε τοποθετημένα σε φόντο αφαιρετικό που συγκροτείται απο τα διάφορα, γεωμετρικά μοτίβα.

 

Τα πρόσωπα έχουν αποδοθεί σύμφωνα με μια προσωπική εικαστική γραφή, με τον ρεαλισμό τους να διαστρεβλώνεται. Κυρίαρχο σημείο σε όλες τις μορφές, είναι η έκφραση τους καθώς και το βλέμμα τους. Με τα μάτια υγρά και με σοβαρή έκφραση, κοιτούν τον θεατή ή κάπου αλλού. Κάπου ψηλά. Σαν σιωπηρά, βυθισμένα στα μέσα τους, δείχνουν να οραματίζονται,ή σαν να θέλουν να δραπετύσουν απο το παρόν τους, στη χώρα των ονείρων τους.”

 

 

 

                                                                     

On the occasion of my personal art exhibition "Roots" at the Chrissothemis Art Gallery,Athens,2014

                                                                         

 

" Repetition becomes New"

 

 

There are several ways to approach the interpretation of Marta Biagini's work.  There is, of course, a clear correlation with surrealism, both in the representation (the way the artist builds an image) and in the expression, for example, in relation to a sort of automatic writing, that is above all present in her drawings and that is to be found in the surrealist works. Additionally, we can find elements of social protest and symbols for every sort of repression. These two interpretations can be clearly seen in her previous works. Here I would  like to pause for a moment to consider another element that is particularly evident as her work has developed over time. Marta Biagini’s paintings confirm a principle very often found in artistic creation: the principle of repetition. Looking back on her previous works, to “Hats” of 2006, to “Questions” of 2008, and to “Inland” of 2011 Collections, you can easily recognize this principle. The artist persists in an idea that leads her forward in time. In this development, however, there is something that seems hidden but frequently returns. It is a core of thought that becomes shape. Let’s analyse this principle in detail: anthropomorphic motifs, shapes, pictures, and symbols appear by turns in Marta Biagini’s works. There are so many instances of  this, that the observer starts to believe that the reality is a whole of similar forms. The figure of a tree dominates in paintings and drawings, but for an artist a tree is never simply a tree: it includes symbols, anthropomorphic elements, archetypes and aspects of nature. At other times we get the impression that such elements decorate the tree and symbolism represents something cheerful. The tree, in a word, cannot only be a tree, but the whole of the elements created by imagination because only imagination creates reality. And nevertheless, imagination can be moulded again. You would therefore state that this artist creates symbols, that the principle of repetition characterizes her work: this statement should not be considered static, however. The exceptional fact about this work is that repetition produces the new. You may have the impression you have already seen something in a previous work of hers, but this will be a mistake. You are not faced with something that existed before, but you are in front of the interpretation of the new. Even if you start from the opinion that Marta Biagini’s work is concentrated on symbols and archetypes, this does not mean that it represents something that is static. The new shapes are inspired by the previous ones. Her work shows symbols in evolution, images in evolution, shapes which find inside other shapes their own reason for being. The repetition is the research of the new.

 

                                                                                                                                                                                    

                                                                                                                                                                                     Art critic  Panaiotis S. Papadopoulos 

 

 

 

 

Επ' ευκαιρία της  Εκθεσής μου" Ρίζες" στην Γκαλερί Χρυσόθεμι, Αθήνα, Γιανουάριο 2014 

 

                                                                             

 

"Η επανάληψη και το καινούργιου"                            '

 

 

Έχουμε τη δυνατότητα να αναγνώσουμε το έργο της Μάρτα Μπιατζίνι με πολλούς τρόπους. Για παράδειγμα, υπάρχει μία έντονη συνάφεια με τον σουρεαλισμό, είτε στην εικονοποιεία, στον τρόπο δηλαδή που κατασκευάζει την εικόνα, είτε μέσα στην εικαστική της γραφή, π.χ η σχέση της με ένα είδος αυτόματης εικαστικής γραφής, ιδιαίτερα στα σχέδιά της που συναντάμε στο έργο των σουρεαλιστών. Μπορούμε, επίσης, να δούμε στοιχεία κοινωνικής κριτικής και συμβολισμούς για κάθε είδους καταπίεση. Αυτές αποτελούν δύο αναγνώσεις με τις οποίες είμαστε εξοικειωμένοι μέσα στο έργο της. Στο παρόν σημείωμα ήθελα να σταθώ σε ένα άλλο στοιχείο που όσο περνούν τα χρόνια και εξελίσσεται η δουλειά της είναι ιδιαίτερα προφανές. Το έργο της Μάρτας Μπιατζίνι επιβεβαιώνει μία αρχή που συναντούμε τόσο συχνά στην καλλιτεχνική δημιουργία: την αρχή της επανάληψης. Εάν σκεφτούμε ξανά την πορεία της, την ενότητα με τα καπέλα, το 2006, τα ερωτήματα, το 2008, την ενότητα της ενδοχώρας, το 2011, αβίαστα αντιλαμβανόμαστε αυτήν την αρχή. Ο καλλιτέχνης εμμένει σε κάτι, με την πάροδο του χρόνου το αναπτύσσει, το εξελίσσει πιο πέρα. Ωστόσο, σε όλη αυτήν την εξέλιξη κρύβεται μία ιδέα που παρουσιάζεται ξανά και ξανά. Υπάρχει ένας πυρήνας σκέψης που γίνεται φόρμα. Ας δούμε αυτήν την αρχή πιο συγκεκριμένα: στην Μπιατζίνι, ανθρωπόμορφα μοτίβα, φόρμες, εικόνες ή σύμβολα εναλλάσσονται. Υπάρχει ένας τέτοιος πλούτος από αυτά που ο θεατής αρχίζει να πιστεύει ότι η πραγματικότητα είναι ένα σύνολο από ανάλογες μορφές. Η μορφή ενός δένδρου δεσπόζει στη ζωγραφική και στα σχέδιά της. Αλλά για την καλλιτέχνη ένα δένδρο δεν είναι ποτέ ένα απλό δένδρο. Μέσα σε αυτό αιχμαλωτίζονται ένα σύνολο από σύμβολα, ανθρωπόμορφα στοιχεία, αρχέτυπα, φυσικά στοιχεία. Άλλες φορές, έχουμε την αίσθηση ότι τα παραπάνω στοιχεία φαίνεται να στολίζουν το δένδρο, οι συμβολισμοί να συνιστούν κάτι το χαρμόσυνο. Το δένδρο, λοιπόν, δεν μπορεί να είναι μόνο ένα δένδρο, αλλά το σύνολο των στοιχείων που δημιουργεί η φαντασία. γιατί μόνο η φαντασία δημιουργεί την πραγματικότητα. Όμως, η φαντασία είναι αναπλαστική. Μπορεί να ισχυριζόμαστε ότι η ζωγράφος δημιουργεί σύμβολα, ότι η αρχή της επανάληψης χαρακτηρίζει το έργο της, αλλά αυτήν τη διαπίστωση δεν θα πρέπει να την αντιλαμβανόμαστε στατικά. Το εξαιρετικό είναι ότι η επανάληψη, σ’ αυτό το έργο, δημιουργεί, παράγει το καινούργιο. Μπορεί να έχουμε την εντύπωση ότι κάτι παρόμοιο έχουμε δει σε κάποιο έργο της, αλλά πάντα πέφτουμε έξω. Δεν έχουμε δει κάτι που υπήρχε παλαιότερα, υπάρχουν μόνο εκδοχές του νέου. Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι η δουλειά της Μπιατζίνι ασχολείται με σύμβολα ή αρχέτυπα, αυτό δε σημαίνει ότι παρουσιάζεται κάτι που παραμένει, σε γενικές γραμμές, ίδιο. Οι νέες φόρμες παίρνουν αφορμή τις παλαιότερες φόρμες κ.ο.κ. Το έργο της δείχνει σύμβολα σε εξέλιξη, εικόνες σε εξέλιξη, μορφές που θα βρουν τη δικαίωσή τους μέσα από άλλες μορφές. Η επανάληψή της αναζητά το καινούργιο. 

                                                                                                                                 

                                                                                                                                                               

 

                                                                                                                                                                 Παναγιώτης  Σ. ΠαπαδόπουλοΙστορικός Τέχνης 

 

In occasione della mia Esposizione "Radici" nella Galleria Chrissothemis, Atene, Gennaio 2014

 

 

La replica e il nuovo"

 

 

Si ha la possibilita’ di interpretare il lavoro di Marta Biagini avvicinandosi in vari modi . C’è infatti una netta correlazione col surrealismo, sia nella rappresentazione, nel modo cioè con cui l’artista costruisce un’immagine, sia nell’ambito dell’espressione, per esempio in rapporto ad un tipo di scrittura automatica, soprattutto nei suoi disegni, che si incontra nei surrealisti. Possiamo, inoltre, ravvisare elementi di denuncia sociale e simboli per ogni tipo di repressione. Con queste due interpretazioni si aveva già dimestichezza con il suo lavoro precedente. A questo punto vorrei soffermarmi su un altro elemento che col passar degli anni e con l’evoluzione del suo lavoro é particolarmente evidente. L’opera di Marta Biagini conferma un principio che si incontra così spesso nella creazione artistica: il principio della replica. Se ci si rifà al suo percorso, alla serie dei “cappelli” del 2006, degli “interrogativi” del 2008, dell’ “entroterra” del 2011, facilmente riconosciamo questo principio. L’artista persiste su qualcosa che con il passar del tempo la conduce più avanti. Nondimeno, in questo sviluppo si cela un’idea che ricorre frequentemente. Esiste un nucleo di pensiero che diventa forma. Vediamo questo principio più specificatamente: nelle opere di Marta Biagini si alternano motivi antropomorfi, forme, immagini o simboli. C’é una tale varietà di tutto ciò, che il fruitore comincia a credere che la realtà sia un insieme di forme analoghe. La figura di un albero domina nella pittura e nei disegni, però per l’artista un albero non é mai semplicemente un albero. Al suo interno esso racchiude una serie di simboli, di elementi antropomorfi, di archetipi, o elementi conformi alla natura. Altre volte, abbiamo l’impressione che tali elementi adornino l’albero, che i simbolismi costituiscano qualcosa di lieto. L’albero, quindi, non può essere solo un albero, bensì l’insieme degli elementi che crea la fantasia, perché solo la fantasia crea la realtà. Però la fantasia è riplasmabile. Si può affermare che l’artista crea simboli, che il principio della replica caratterizza il suo lavoro, e tuttavia questa constatazione non deve ritenersi statica. L’eccezionale è che la replica, in questo lavoro, crea, produce il nuovo. Può darsi che si abbia l’impressione di aver già visto qualcosa in una sua opera precedente, però, inevitabilmente, si cade in errore. Non siamo davanti a qualcosa che già esisteva precedentemente, bensì all’interpretazione del nuovo. Anche nel caso in cui si prenda in considerazione che il lavoro di Marta Biagini si concentri su simboli a archetipi, ciò non significa che rappresenti un qualcosa che rimane, pressappoco, lo stesso. Le forme nuove si generano prendendo lo spunto da quelle precedenti. Il suo lavoro mostra simboli in evoluzione, immagini in evoluzione, forme che troveranno ragione di essere dentro ad altre forme. La replica è la ricerca del nuovo. 

                                                                                                                                           

 

                                                                                                                                                                               Panaiotis Papadopoulos , Storico d'Arte

THE HARMONIOUS AND IMAGINARY RHYTHM OF THINKING

 

From the virtual exhibition at the Virtual ART-ARTE Gallery- 2013 

   

     When you look at the works of this artist, your immediate sensation is that the unconscious seems to emerge from dreams and, once the oneiric phase is finished, you’ll be able to associate free words, free thoughts and free images without any inhibition. It is a true surrealism, that starts from a point and then little by little builds around it a writing that takes endless ways. In Marta Biagini’s works you feel a strong imaginative freedom that from the deepest self brings to a cognitive state beyond reality, where waking and dreaming are both present and match in a harmonious way. Besides real and sharp images, the artist develops shapes that are not always legible but that skilfully connect to each other, giving life to enigmatic figures that are nevertheless able to stimulate your feelings and emotions.
     The way Marta expresses herself reveals a good analytical ability towards the world around her and the people belonging to it. Everything sweeps through glances and attitudes strongly steeped in meaning; when you observe her imaginary pictures, you realize that chromatic shades and shapes give a great value to the paintings.
     Black children watch us revealing an ancient sorrow that begs, judges and gently condemns our unconcern without overwhelming but leading us to debate ourselves and examine our conscience all the time. Beautiful and meaningful works that will remain in our heart and make us think.
                                                                                                                                                         

                                                                                                                                                               

                                                                                                                                                                                                           Art Critic  Elena Orlando

 

 

 

     

 

Απο την έκθεσή μου «Ενδοχώρα» στην Γκαλερή ΑRT-ZONE 24-                    

Αθήνα- Φεβρουάριος- 2011

 

 ​"Πλέγματα χώρου"

 

 

«Η Μάρτα Μπιατζίνι δε διαθέτει απλώς μια γόνιμη μορφοπλαστική φαντασία, μέσα από την οποία απελευθερώνει εκφραστικές δυνατότητες του υποσυνειδήτου. Με την αυτόματη σουρεαλιστική γραφή που χρησιμοποιεί, αποκωδικοποιεί ερεθίσματα κι αισθήσεις που δέχεται από τον περιβάλλοντά της χώρο, από συναναστροφές κι εντυπώσεις, από καταχωρίσεις της μνήμης και αρχετυπικές καταστάσεις, διαμορφώνοντας λαβυρινθώδη οπτικά πεδία.
       Ο εικαστικός προβληματισμός της εστιάζεται στην ανασύνταξη μιας πραγματικότητας που προέρχεται από τις ίδιες τις καταβολές της γραφής, ως ενός τρόπου διαδρομών, ποικίλων στιγμάτων και ακολουθίας της γραμμής. Μιας γραμμής, που με τις περιελίξεις και τις επαναφορές της, με τις πυκνότητες και τις αραιώσεις της, με τους ρυθμικούς σχηματισμούς και τις ταλαντώσεις της, δημιουργεί πλέγματα, μέσα απ΄ όπου διασυνδέεται το κατοχυρωμένο με το ακατοχύρωτο, το φανερό με το υποτιθέμενο, το αινιγματικό με το παράδοξο.
      Τα «τοπία» που η αφαιρετική και χειρονομιακή γραφή της Μάρτας Μπιατζίνι αποκαλύπτει, θυμίζουν δαντελωτές οθόνες, που ενοποιούν και ταυτοχρόνως διαχωρίζουν το «είναι» από το «φαίνεσθαι» μιας ρευστής και δρώσας αλληλουχίας καταστάσεων. Αν η υπαρξιακή ιδιοσήμανση της ίδιας της γραφής, ορίζει τις μεταπλάσεις και τις μεταμορφώσεις του «εγώ», αυτός ο πρωτοπρόσωπος ενικός, στα έργα της ζωγράφου αποκτά την πολυπροσωπία και τον πληθυντικό αριθμό του «εμείς», ως συναίσθηση μιας δραματουργίας πολύτροπων τεκταινομένων που αφορούν τα προκείμενα και τα αθέατα, ενός παρελθόντος που γίνεται παρόν, χωρίς ωστόσο να περιορίζεται σε καθηλωτικούς προσδιορισμούς.
      Ο θεατής έλκεται και ταυτοχρόνως διαπλέκεται ασυναίσθητα στις δαιδαλώσεις της γραφής που πέρα και πάνω απ’ όλα, ορίζουν τις ποιότητες, την υφή, τις εντάσεις και την χροιά αυτού καθ’ εαυτού του χώρου. Ενός χώρου, που αποδομεί και αναδιαρθρώνει, μεταβάλλει και διαρκώς ανατρέπει τις πιθανότητες να διασφαλίσει την λογική. Την θέση του πολυδύναμου αυτού χώρου, καταλαμβάνουν τοπολογικά πλέγματα, που άλλοτε χρωματίζουν και πότε αποχρωματίζουν με ημιτόνια τα διαφορετικά αναπτύγματα των τμημάτων τους, τα οποία όχι μόνον συνομιλούν μεταξύ τους, αλλά αποδίδουν και οργανική αλληλουχία στο σύνολο, δραστηριοποιώντας στον θεατή την λειτουργία του συνειρμού.
    Στα έργα της Μάρτας Μπιατζίνι, ο χώρος ταυτίζεται με τον χρόνο και το φως, καθώς οι μικροκλίμακες ανταποκρίνονται σε μεγακλίμακες «γεγονότων»,  που υπερβαίνουν την αυτάρκεια του «εγώ». Το κάθε οπτικό πεδίο ισοδυναμεί με το θετικό και το αρνητικό της παρουσίας του, σαν να επικοινωνεί ο θεατής με το θετικό και την ίδια στιγμή με το αρνητικό μιας φωτογραφίας, γιατί το ζητούμενο, στην συγκεκριμένη ενότητα των έργων, δεν είναι να φανερώσει κανείς μόνον τις μεταπλάσεις μιας «εικόνας», αλλά τις συνέργειες καθώς αυτές υποδεικνύουν την ίδια την μορφογένεση, μέσα από τον χώρο, τον χρόνο και την φωταύγεια, ενός εικαστικού πεδίου που ως οθόνη, πάλλεται από ζωή, συναιρείται κι εκδιπλώνεται, συστέλλεται και διαστέλλεται, φέρνοντας στο προσκήνιο την έννοια και την δυναμική του γραφισμού. Μέσα από την επαλληλία των δικτυώσεων και της περιστροφικότητάς του, της απλότητας και της μετατρεψιμότητάς του, της συνθετότητας και της ιχνοθεσίας του, το σώμα της γραφής, σαν πολυκυτταρικός οργανισμός, μετατρέπεται σε σώμα μιας ύλης που αναδομείται και ανασυγκροτείται, επιζητώντας την αυθεντικότητα και την αληθοφάνεια της μετέωρης παρουσίας του.»

 

 

Αθηνά Σχινά, Κριτικός  & Ιστορικός Τεχνης

 

IL RITMO ARMONICO E FANTASTICO DEL PENSIERO

Dalla mostra virtuale nella Galleria Virtuale ART-ARTE- 2013

 

​   

Guardando le opere di questa artista l’inconscio emerge durante i sogni, dopodichè finita la fase onirica permette di associare libere parole, liberi pensieri e immagini senza freni inibitori. E’ vero surrealismo  quello di Biagini che parte da un punto e poi piano piano costruisce intorno ad esso una scrittura che prende inesauribili vie. Nelle sue opere si riscontra una forte libertà immaginativa che dall’io più profondo porta a raggiungere uno stato conoscitivo oltre la realtà in cui veglia e sogno sono presenti entrambi e si conciliano a vicenda in modo armonico.             L’artista accanto ad immagini nitide e reali sviluppa forme che non sono sempre decifrabili, ma si collegano sapientemente tra loro dando vita a figure enigmatiche ma che stimolano sentimenti ed emozioni.  Il  modo di esprimersi di Marta denota capacità analitica nei confronti del mondo circostante e di coloro che ne fanno parte.

   Tutto spazia attraverso sguardi e atteggiamenti fortemente intrisi di significato e nelle immagini fantastiche sono  le sfumature cromatiche e la forma a dare rilevante valore ai suoi lavori.

   I bambini di colore ci guardano esprimendo un dolore antico, che chiede, che giudica e che, con dolcezza, condanna la nostra indifferenza, senza sopraffare, ma portandoci a rimetterci continuamente in discussione e farci un continuo esame di coscienza. Belle le opere e piene di significato, da guardare per riflettere e conservare nel proprio cuore.

 

                                                                                                                                                                                                    Elena Orlando  Critico d'Arte

  

​   


​            

 


Aπο την εκθεσή μου στο "Κεντρο Εικαστικών Τεχνων Γ.Καρυδη "                                                                 

 

«Το ελεύθερο παιχνίδι της φαντασίας»



 

     Το Κόκκινο Βιβλίο, του Κάρλ Γιούνγκ αποτελεί μια περιγραφή των εσωτερικών εμπειριών του συγγραφέα. Ένα είδος ψυχολογικής βιογραφίας. Το βιβλίο αυτό εικονογραφείται με πάρα πολλά σχέδια που έγιναν από τον ίδιο. Θεωρούσε τα σχέδια αυτά ως εξωτερίκευση των βιωμάτων του.     Αποτελούσαν την έκφραση της «αντικειμενικής ψυχής» δηλαδή την έκφραση στοιχείων που είναι κοινά για όλους.
     Γνωρίζουμε ότι ο καλλιτέχνης ζει με εμμονές. Επαναλαμβάνει –ξανά και ξανά- εικόνες σύμβολα και καταστάσεις που έχουν μια ιδιαίτερη φόρτιση γι’ αυτόν. Η μονομανία αποτελεί το χαρακτηριστικό του.
    Το ίδιο κάνει και η Μάρτα Μπιατζίνι. Στην προηγούμενη έκθεσή της με θέμα τα καπέλα το πραγματικό ζητούμενο της ήταν η εικαστική διατύπωση των συμβόλων που φορούσαν οι μορφές στα καπέλα τους. Η κάθε μορφή παρέπεμπε σε μια εικόνα ή σε κάποιο στερεότυπο ή σε κάποιο αρχέτυπο σύμβολο.
     Στην παρούσα έκθεσή της συνεχίζει αυτήν την προβληματική. Οι ακουαρέλες της καθώς και τα λάδια με αυτό το θέμα αποτελούν ένα παιχνίδι με τα στοιχεία της μνήμης.
    Η γραφή της μοιάζει με την αυτόματη γραφή των σουρεαλιστών ή με την αντίστοιχη τεχνική του Κοκτώ. Ξεκινά, λοιπόν, το σχέδιο με ένα τυχαίο σημείο. Σιγά-σιγά δημιουργεί φόρμες που οδηγούν σε  αρχέτυπα στοιχεία της μνήμης. Ο πύργος, το παράθυρο, η σκαλα  αποτελούν μερικά από αυτά. Βέβαια αυτή η διαδικασία μπορεί να είναι και αντίστροφη. Να ξεκινήσει από κάποιο χαρακτηριστικό σύμβολο και στη συνέχεια να επακολουθήσει ο αυτοσχεδιασμός. Και στις δυο περιπτώσεις το αποτέλεσμα πρέπει να είναι το ίδιο. Να αναδυθεί εικαστικά η κληρονομιά της μνήμης που είναι κοινή για όλους και υπάρχει μέσα μας.
    Η διαδικασία που περιγράψαμε αντιστοιχεί στα δυο επίπεδα της μνήμης που δέχεται η καλλιτέχνης. Από τη μια πλευρά υπάρχει μια στιγμιαία μνήμη που παραπέμπει σε κάποιο είδος φόρμας. Διαφορετικά σχεδιάζεις εάν είσαι ήρεμος, διαφορετικά εάν είσαι θυμωμένος ή στεναχωρημένος.                            

    Πρόκειται για ένα είδος μιας στιγμιαίας μνήμης, μιας ανταπόκρισης στα άμεσα ερεθίσματα του περιβάλλοντος και των αισθήσεων. Αυτό το επίπεδο παραπέμπει στον αυτοσχεδιασμό ο οποίος ποικίλλει από έργο σε έργο ανάλογα με τη θυμική κατάσταση του καλλιτέχνη. Υπάρχει όμως και η διαρκής μνήμη που βοηθά στην έκφραση των αρχέτυπων που αναζητά να διατυπώσει η καλλιτέχνης. Δέχεται την κλασική σημασία της τέχνης η οποία δεν αποτελεί παρά το ελεύθερο παιχνίδι της φαντασίας που βγαίνει αβίαστα και αυθόρμητα. . Ό,τι δεν ξεχνά η φαντασία του επικυρώνει τη δυνατότητα να υπάρξει. Η ασυμμετρία ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία δεν επιλύεται εποπτικά αλλά διαμεσολαβείται με τη δύναμη του φανταστικού. Τα σχέδιά της δοκιμάζουν όλες τις άπειρες δυνατότητες ανάμεσα στο Γενικό και το Ιδιαίτερο, της σκέψης με τη φαντασία με βάση κριτήρια που δεν δίνονται  a priori με βάση κάποιες κατηγορίες αλλά εναλλάσσονται σαν παιχνίδι.
    Η Μπιατζίνι εστιάζεται στην έννοια του συνόλου και της σύνθεσης. Αρχές που δανείζεται από την αρχιτεκτονική. Όταν ζωγραφίζει έναν πύργο δεν ενδιαφέρεται μόνο να παρουσιάσει ένα σύμβολο αλλά πως αυτό θα ενταχθεί μαζί με τα στοιχεία του αυτοσχεδιασμού σε ένα σύνολο. Η μορφή πρέπει να είναι συνολική. Το έργο τέχνης δεν αποτελεί ένα σύνολο μερών αλλά είναι κάτι περισσότερο από τα μέρη του. Η αναζήτηση της συνολικής εικόνας, του gestalt, είναι στόχος της.



 

Παναγιώτης Σ. Παπαδόπουλος Ιστορικός τέχνης



In occasione della mia esposizione «ENTROTERRA» nella Galleria ART ZONE 24 

​Atene-Febbraio 2011

                                                                           



 " Trame spaziali"

   

   Marta Biagini non dispone soltanto di una feconda fantasia creatrice di immagini e di forme, grazie alla quale libera possibilità espressive dell’inconscio. Avvalendosi della scrittura automatica surrealista, decodifica stimoli e sensazioni che riceve dal suo ambiente, da relazioni e impressioni, da registrazioni della memoria e condizioni  archetipe, trasformandoli in labirintici campi visivi.
    La sua ricerca figurativa si focalizza nella ricomposizione di una realtà che deriva dalle stesse influenze della scrittura, come percorsi di segni multiformi e proseguimento della linea. Di una linea che, con gli intrecci ed i ritorni su se stessa, con ispessimenti e rarefazioni, con sintesi ritmiche e ondeggiature, crea reticolati entro i quali si misura l'appurato con il non convalidato, il visibile con il presunto, l’enigmatico con il paradossale.
   I «paesaggi» e la scrittura astratta e gestuale di Marta Biagini ricordano schermi di trina che uniscono e contemporaneamente dividono «l’essere» dal «sembrare » di una fluida e continua sequenza di situazioni. Se l’autodefinizione esistenziale della stessa scrittura determina le trasformazioni e le trasfigurazioni dell’ «io», questa prima persona singolare nel  lavoro dell’artista acquista multiformità e diventa il plurale «noi», come coscienza di una drammaturgia di eventi multimodali che si riferiscono al palese e all’invisibile, al passato che diventa presente, senza tuttavia il limite di definizioni determinate.
    Lo spettatore viene attratto e nello stesso tempo intrecciato inconsciamente nell’andamento labirintico della  scrittura che, oltre e sopra a tutto, definisce le gradazioni e le trame pittoriche, le tensioni  e il carattere dello spazio in se stesso. Di uno spazio che decostruisce e ristruttura, altera e continuamente impedisce le possibilità di tutelare la logica. Questo spazio dalle molte dinamiche cede il posto a reticolati topologici che talvolta colorano, altre volte decolorano con semitoni le varie propagazioni delle sue parti, le quali non soltanto comunicano tra di loro, ma conferiscono anche la sequenza organica all’insieme, stimolando nello spettatore il meccanismo di associazione.
    Nel lavoro di Marta.Biagini lo spazio si identifica con il tempo e la luce, mentre le scale ridotte corrispondono a grandi scale di avvenimenti che superano l’ autonomia  dell’«io». Ogni campo visivo equivale al positivo e al negativo della sua presenza, come se lo spettatore comunicasse con una fotografia  e allo stesso tempo con il suo negativo, perché ciò che si ricerca in questa specifica serie di opere non é svelare solo le trasformazioni di una «immagine», ma le sinergie nel momento in cui esse indicano la morfogenesi in se stessa, entro lo spazio, il tempo e la luminescenza di un campo visivo che, come uno schermo, palpita di vita, si contrae e si distribuisce, si riduce e si espande, portando in primo piano il significato e la dinamica del grafismo. L’entità della scrittura - come un organismo multicellulare - attraverso la sua circonvoluzione, le sovrapposizioni dei reticolati , il suo semplificarsi  e il suo convertirsi, il divenire complessa e il lasciare tracce, si trasforma nell’entità di una materia che si ricostruisce e si deframmenta, alla ricerca di autenticità e plausibilità della sua presenza aerea.
                                                                                             
                                                                                                                                                                     

 

                                                                                                                                                                      Athinà Schinà–  Critico & Storico dell’Arte        

 


In occasione della mia esibizione al Centro D’Arte Figurativa “G.Karidis”   

Filothei (Atene) 2008

 

 «Il libero gioco della fantasia» 

   

    Il Libro Rosso di Carl Yung e’ la descrizione dei vari stati d’animo dell’ autore. Una specie di diario psicologico. In questo libro sono raffigurati anche molti disegni eseguiti da lui stesso. Yung considerava questi disegni come la manifestazione esterna del modo in cui viveva le proprie esperienze. Costituivano l’espressione dell’”anima oggettiva”, cioe’ l’espressione esteriore di elementi che sono comuni a tutti.        
    Si sa che l’artista in genere vive con idee persistenti. Ripete ininterrottamente immagini, simboli e situazioni che per lui hanno un determinato peso. Il ricorrere continuamente ad essi  e’ la sua caratteristica.
    Si  ritrova questo anche in Marta Biagini . Nella sua precedente  esposizione, con il tema dei cappelli, vi era principalmente la volonta’ di dar forma a simboli che le varie figure portavano sui propri cappelli. Ogni  forma rimandava ad un’immagine di un qualche stereotipo o di un qualche simbolo archetipo.
    Nell’ esposizione attuale si ritrova una continuazione della stessa problematica. Gli acquarelli e anche le opere ad oio con questa tematica creano  un gioco con gli elementi della memoria.  La sua grafica fa pensare a quella automatica dei surrealisti o alla corrispondente tecnica di Cocteau’. Inizia infatti a disegnare partendo da un punto casuale.  Procede a mano a mano creando delle forme che rimandano ad elementi archetipi della memoria. La torre, la finestra, la scala fanno parte di questi. Certamente questo procedimento puo’svolgersi anche al contrario. Si puo’ cominciare cioe’ da qualche simbolo caratteristico per continuare in seguito improvvisando. Sia nell’uno che nell’altro caso si raggiunge lo stesso risultato: di svelare e di esprimere figurativamente l’eredita’della memoria che e’ comune a tutti e che si trova dentro di noi.
    Il procedimento che abbiamo descritto corrisponde ai due livelli della memoria che l’artista recepisce. Da una parte si ha una memoria immediata che rimanda ad un certo genere di forma. Si disegna diversamente quando si e’ calmi piuttosto che quando si e’ arrabbiati o malinconici. Si tratta di una specie di memoria istantanea, di una corrispondenza immediata agli stimoli provenienti dall’ambiente e dalle proprie sensazioni. Questo livello conduce all’improvvisazione che straripa da opera ad opera a seconda dello stato emotivo dell’artista. Esiste però anche la memoria continua che aiuta nell’espressione degli archetipi che l’artista vuole raffigurare. Adotta il concetto classico dell’arte che non e’ altro che il libero gioco della fantasia che sgorga in modo libero e spontaneo. Ciò che la fantasia non dimentica si avvale della possibilità di esistere. La asimmetria che c’e’ tra la realtà e la fantasia non si risolve per dato di fatto ma intermediando con la forza del fantastico. I suoi disegni sperimentano  le più infinite possibilità tra il Generico e lo Specifico con la fantasia, in base a criteri che non sono dati a priori  ma interagiscono come in un gioco.
    Marta Biagini punta a focalizzare il significato dell’insieme e della  sua composizione. Principi che ha preso in prestito dall’architettura. Quando disegna o dipinge una torre non le importa solo di raffigurare un simbolo, ma di come esso si inserisca con i suoi elementi di improvvisazione entro una struttura unica. La forma deve essere totale. L’opera d’arte non e’ composta da una serie di elementi, ma corrisponde a  qualcosa di più delle parti di cui e’ costituita. La ricerca dell’immagine totale, della “gestalt”e’ il suo scopo.
                                                                                                                                                                      

​                                                                                                                 

Panaiotis S.Papadopoulos Storico e Critico d’Arte



Από την έκθεσή μου «Καπέλα» στο Χώρο Τέχνης «William James»

​Αθήνα 2006

                                                                                          " ​Καπέλα"

Πολλοί καλλιτέχνες που κινούνταν στα πλαίσια των σουρεαλιστών χρησιμοποίησαν στο έργο τους ως θέμα το καπέλο. Σε αυτήν την παράδοση ανήκει και η Μάρτα Μπιατζίνι.
    Τα πρόσωπα, στο έργο της, που φορούν τα καπέλα απεικονίζονται χωρίς μια ιδιαίτερη εκφραστικότητα. Δεν διαφοροποιούνται από το ένα έργο στο άλλο. Δεν έχει σημασία η έκφραση της μορφής.. Αυτό που έχει σημασία είναι τα σύμβολα που φορούν στα καπέλα τους.  Η κάθε μορφή παραπέμπει σε μια εικόνα, σε στερεότυπα ή σε καταστάσεις.
    Η Μπιατζίνι δεν δημιουργεί ολόσωμες μορφές. Το έργο ξεκινά με την απεικόνιση του κεφαλιού. Αποτελούν τα έργα της περίεργες φωτογραφίες αστυνομικής ταυτότητας στις οποίες τα πρόσωπα παρουσιάζονται με μια περιορισμένη και διακριτική εκφραστικότητα ώσπου να σηκώσεις το βλέμμα λίγο υψηλότερα για να δεις τον πραγματικό κρυφό κόσμο που κουβαλάνε.
    Σύμβολά της: η γοητεία κι η φιλαρέσκεια, η μητρότητα, το αίσθημα της ελευθερίας,. Το μετέωρο αλλά και καθαρά διατυπωμένα ψυχαναλυτικά σύμβολα, που εκφράζουν την καταπίεση , τον εγκλεισμό, τη θλίψη και τη διάψευση αλλά και το υπαρξιακό αδιέξοδο. Η προστατευτικότητα, η τρυφερότητα, η φαντασίωση κι ο ερωτισμός, το αστικό τοπίο κι η φύση, η απόδραση και το αίσθημα της ελευθερίας ή απλά η ονειροπόληση αποτελούν κάποια άλλα. Ο κατάλογος μπορεί να συνεχιστεί επ’άπειρο. Το θέμα γίνεται ένα γόνιμο εργαλείο χωρίς όμως να μεταρέπεται σε μανιέρα          

    Γιατί το καπέλο στο έργο της Μπιατζίνι είναι η ίδια η έκφραση της ανθρώπινης κατάστασης.


                                                                                                                                                    ΠαναγιώτηςΣ.Παπαδόπουλος ΙστορικόςΚριτικόςΤέχνης



in occasione della mia mostra “Cappelli” nello Spazio D’Arte “William James”
Atene  2006 

 

  Cappelli 

    Marta Biagini fa del cappello l’idea primordiale del suo lavoro, confrontandosi con la  tradizione surrealista con la quale stabilisce un colloquio, riconoscendola anche nel suo contesto. La sua opera si differenzia però dalla tradizione surrealista in modo sostanziale.

    Nel suo lavoro, i volti che portano il cappello sono raffigurati senza un’espressione ben precisa. Non si differenziano molto l’uno dall’altro. Non ha importanza quale sia l’espressione della figura. E certamente ciò non è casuale, visto che alle figure non viene affidato il compito di rappresentare personalità ben determinate , ma, al contrario, esse svolgono la funzione di archetipi. Ciò che conta maggiormente sono i simboli che le figure portano nei loro cappelli.
    I suoi simboli: fascino, vanità, maternita, senso di libertà, precarietà, ma anche chiari simboli psicologici che esprimono repressione, chiusura, dolore, rivelazione e anche inestricabile esistenzialismo.  Protezione, tenerezza, immaginazione ed erotismo, paesaggi urbani e naturali, evasione e desiderio di libertà  o semplicemente il sognare ad occhi aperti. Cosi la lista può continuare fino all’infinito.Il tema si fa uno stimolante e fecondo strumento, ma non si trasforma affatto in maniera. Perché  il cappello nel lavoro della Biagini è l’espressione stessa della condizione umana.
                                        
                                                                                                                                                               Panaiotis S.Papadopoulos  Storico e 
Critico d’Arte                


 

 

​Στην έκθεσή μου στην Αίθουσα Τέχνης "Θεόφιλος"

Αθήνα 2005
  
   Κάθε έκθεση της Μάρτα Μπιατζίνι είναι και μια έκπληξη. Συνδυάζοντας την υπομονή και ευαισθησία ενός αρχαιολόγου με την εσωτερική σοφία ενός ψυχαναλυτή  φέρνει στο φως ακατέργαστο υλικό από τα βάθη της ψυχής της και τολμά να το αναδείξει , να το αποκαλύψει μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας.

    Είναι μια επίπονη διεργασία. Για όσους είχαν την τύχη, όπως εγώ, να την γνωρίσουν, αυτή η πάλη, η αγωνία αυτοεξερεύνησης είναι χαραγμένη στο πρόσωπο της. Όσοι δεν είχαν αυτή την τύχη αρκεί να δουν τα έργα της, αντικαθρέφτισμα αυτού του αγώνα. Και δεν μιλώ μόνο για τις – συχνά αδιόρατες- συσπάσεις έντασης στις φιγούρες της. Εξίσου εύγλωττη είναι και η σιγή των αρχετυπικών σχημάτων που τις περιβάλλουν.                                                                                                                                                                                                                           Σχήματα εξωπραγματικά, εξωλογικά, αλλά πως αλλιώς μπορεί να μορφοποιεί το αόρατο, το άφατο;
   Tα χρώματα της – στη γήινη κλίμακα – βρίσκονται σε αρμονία με τα σχήματα και το φορτίο τους. Μια μίνι  χρωματική επανάσταση συμβαίνει στα τελευταία έργα της με τα παιδιά . Είναι ίσως αναπόφευκτο, τα χρώματα της παιδικής ψυχής είναι πιο λαμπερά και πιο αισιόδοξα
   Σε μια εποχή σαν την σημερινή, που ο Αrthur Danto μιλά για το τέλος της τέχνης και που τέχνη θεωρείται κάθε τι που προτείνεται σαν τέχνη, η ζωγραφική της Μάρτα Μπιατζίνι λάμπει με την ειλικρίνεια της, το θάρρος της, την ευαισθησία και την ζωγραφικότιτά της.
    Φεύγω για μια ακόμα φορά γοητευμένος από την έκθεση της.
                                                

                                                                                                          

                                                                                                           Δημήτρης Σκλείδης  Ζωγράφος και δάσκαλος ζωγραφικής και Ιστορίας Τέχνης
    

                                                                               

In occasione della mia mostra  nella Galleria d'Arte Contemporanea "Theofilo"

Αtene 2005 

    Ogni esposizione di Marta Biagini e’ sempre una sorpresa. Unisce la pazienza e la minuziosita’ di un
archeologo alla capacita’ di accedere all’inconscio proprie di uno psicanalista, portando alla luce qualcosa di primordiale dal profondo dell’anima. Non nega  di mostrarlo, di svelarlo davanti ai nostri occhi  attoniti.
    E’ un procedimento insistente. Per chi ha avuto l’occasione, come me,di conoscerla, questa faticosa ricerca di introspezione e’ impressa sul suo volto. Per chi non ha avuto l’occasione di conoscerla, basta che guardi le sue opere,che rispecchiano questa difficile prova. E non parlo soltanto per le – spess impercettibili – contrazioni di tensione nelle sue figure. Ma  altrettanto espressivo e’ il silenzio delle forme archetipe che accompagnano le figure. Forme fuori dalla realta’, fuori dalla logica,ma come altrimenti  puo’ esprimersi l’invisibile, l’indicibile ?
    I suoi colori ,nella gamma di ocre e terre naturali,ben si armonizzano con le forme e il loro contenuto. Una piccola rivoluzione cromatica avviene negli ultimi lavori, con i bambini.E’ forse inevitabile che i colori dell’anima dei bambini qua si facciano piu’ luminosi e che spesso esprimino piu’ ottimismo.
   In un’epoca come la nostra, dove Arthur Danto parla della fine dell’arte e dove per arte si intende tutto cio’ che viene spacciato per arte, la pittura di Marta Biagini risplende con la sua schiettezza,il suo coraggio, la sensibilita’e la sua espressivita’ artistica.


 

                                                                                                                                     Dimitris Sklidis Pittore-insegnante di pittura e di Storia dell’Arte​